مانیتورینگ هولتر

این دستگاه اول توشه در سال ۱۹۶۲، بوسیله دو فیزیکدان تجربی متخصص قلب  با اسم‌های "نورمن جی هولتر" و "بیل گلاسکوک" و بعد از ۱۳ سال کارایی مداوم برای ساخت و ساز و گسترش‌ی دستگاه‌های مانیتورینگ قلبی ساخته و به بازار عرضه شد. این دستگاه را می‌اقتدار نقطه‌ی شروعی برای ساخت‌و‌ساز اشکال متعدد و متنوع دستگاه‌های مانیتورینگ قلبی مدرن دانست. مثال‌ی اول‌ی دستگاه مشتمل بر یک سری الکترود بود که با یک سیم به دستگاه گردآوری‌آوری داده‌ها متصل گردیده و به دور گردن مریض آویخته می شد. مثال‌های مدرن دستگاه‌های مانیتورینگ قلبی را می‌اقتدار الهام‌گرفته از ورژن‌ی اول‌ی دستگاه هولتر دانست؛ چرا‌که تشابه‌های مهم متعددی دربین آنان وجود دارااست. ولی اساسی‌ترین کارکرد آنان بررسی و تصویب شغل الکتریکی قلب میباشد. پزشکان از این داده‌ها برای در دست گرفتن علائم و آرم‌های مخفی بیماری قلبی و یا این که درک کردن به سعی درست یک نوع داروی قلبی در تن به کار گیری می‌نمایند. خلال تشخیص و تصویب علامت‌های نهفته یک بیماری قلبی (آریتمی قلبی)، دستگاه هولتر می‌تواند وظیفه‌ای نظارتی برای یقین از تندرست بیماران را نیز برعهده بگیرد. برای زیر‌لحاظ قرار دادن کسانی با بیماری عروق کرونر، اشخاصی‌که فعالیت جراحی قلب ایفا داده و یا این که در خطر وقوع سکته‌ دوباره می باشند، نیز به کار گیری می‌گردد. بعداز تجویز این دستگاه به وسیله دکتر معالج، نصب الکترودها در مطب و به وسیله پزشک معالج شکل می گیرد. این دستگاه، ریتم و ضربان قلب مریض را در یک عصر‌ی ۲۴ تا ۷۲ ساعته تصویب و در خاطر‌ خویش ذخیره می‌نماید. بعد از آن با مراجعه‌ی مریض به راس درمانی، این داده ها در دسترس دکتر معالج قرار گرفته و با اعتنا به شرایط مریض تعبیر می شوند.